GRODZISKO SIDABRĖ Z OSADĄ

Grodzisko, datowane na X–XIII w., znajduje się na osobnym wzniesieniu, majdan owalny, zbocza mają wysokość 4-6 m, za rowem, na wysokości ok. 3 m, znajduje się przedzamcze z majdanem. U podnóża grodziska znajduje się osada o powierzchni 3 ha (badana w 1990 r. i 2003-2004 r.), jej warstwa kulturowa o grubości do 90 cm jest datowana na IX-XIII w. Znaleziono tu fragmenty ceramiki o chropowatej powierzchni i naczynia toczone, kawałki stopu srebra, fragmenty okucia pochwy miecza mosiężnego, produkt wstępny do produkcji zapinki podkowiastej, noże żelazne, ostrogę, szydło, młotki jubilerskie itp. Na grodzisku stał zamek zemgalski Sidabra. Był to ostatni obiekt, który zajęli Krzyżacy. W 1289 r. przypuścili oni atak na zamek, a w 1290 r., po wycofaniu się jego mieszkańców – spalili go. W 1526 r. na grodzisku zbudowano drewniany kościół, a obok założono cmentarz. Zamek Sidabrė jest symbolem niezłomnej walki plemienia zemgalskiego z Zakonem Inflanckim. Pierwsza wzmianka o zamku w źródłach pisanych pochodzi z 1288 r. Rok ten jest uważany za rok założenia Janiszek, znanych jako stolica litewskiej Semigalii.