WZDŁUŻ DOLINY ŚWIĘTEJ

Szlak rozpoczyna się na wzgórzu Muižas kalns, które jest najwyższym punktem na ziemi rucawskiej. Roztacza się z niego wspaniały widok na dolinę Świętej i sąsiednią Litwę. Na szczycie wzniesienia znajduje się wygodna i szeroka promenada z platformą widokową. W okresie Księstwa Kurlandii i Semigalii (XVI-XVIII w.) mieściła się tutaj siedziba książąt kurlandzkich, do naszych czasów przetrwały jedynie fundamenty piwnicy. Obecnie znajduje się tutaj park dendrologiczny. Następnie warto zejść w dół w kierunku rzeki podążając ścieżką biegnącą wzdłuż doliny Świętej, która przez święte źródło Leju prowadzi do strefy rekreacyjnej na brzegu rzeki. Można tutaj złapać oddech, zrobić zdjęcie na łotewsko-litewskim przejściu granicznym i kontynuować podróż z powrotem na szczyt Muižas kalns. Święte źródło Leju było znane od dawna jako święte miejsce czczone przez Kurów, gdzie składali oni ofiary. Kurowie mieli w zwyczaju składać w ofierze podniszczone stare przedmioty, np. celowo zniszczone w trakcie obrzędu lub spalone. Legenda głosi: „Bóg dał w darze starożytnym Kurom trzy rzeki: Bārtę, Windawę i Świętą. W ich sąsiedztwie urodziła się i wyrosła piękna i pracowita dziewczyna Ieva, którą zamierzał poślubić młodzieniec mieszkający po drugiej stronie rzeki. Jednakże święta Mara, chcąc opóźnić odejście Ewy, rozkazała wszystkim, by zaczęli rzewnie płakać, aby Święta wylała się z brzegów i zalała drogę. Jednakże miłość młodzieńca była tak silna, że pokonała wszystkie przeszkody. Przypłynął do swojej ukochanej w pięknie przyozdobionej łodzi. Z łez ludzkich powstało źródło, które tryskało z ziemi i zaopatrywało w wodę korzenie czeremchy (lit. ieva). Drzewo wyrosło w miejscu, w którym Ievę widziano po raz ostatni. Na brzegach rzeki ukształtowały się dwa narody, każdy z nich mówił we własnym języku, choć jeden wyraz pozostał wspólny „myliu („kocham”). Święte źródło Leju, często nazywane źródłem ofiarnym, to duże źródło, które spływa po zboczu doliny rzeki Świętej, rzeki granicznej między Łotwą a Litwą. Woda jest bogata w żelazo. Świadczy o tym obfity osad w kolorze jasnopomarańczowym.